غزل ۱۷۳۶ - به گرد تو چو نگردم، به گرد خود گردم

به گِردِ تو چو نگردم، به گِردِ خَود گردم
به گِردِ غُصّه و اندوه و بَختِ بَد گردم ۱

چو نیم‌مَستْ من از خواب بَرجَهَم به صَبوح
به گِردِ ساقیِ خود، طالِبِ مَدَد گردم ۲

به گِردِ لُقمهٔ مَعْدودْ خلق گَردانند
به گِردِ خالِق و بر نَقْدِ‌ بی‌عَدَد گردم ۳

قَوامِ عالَمِ مَحدود، چون زِ‌ بی‌حَدّی‌ست
مگیر عیب اگر من بُرون زِ حَد گردم ۴

کسی که او لَحَدِ سینه را چو باغی کرد
رَوا نداشت که من بستهٔ لَحَد گردم ۵

لَحَد چه باشد؟ در آسْمان نگُنجَد جان
زِ پنج و شش گُذرم زود بر اَحَد گردم ۶

اگر چه آیِنهٔ روشنَم، زِ بیم غُبار
رَوا بُوَد که دو سه روز بر نَمَد گردم ۷

اگر گُلی بُده‌ام، زین بهارْ باغ شَوَم
وَگَر یکی بُدِه‌ام، زین وصالْ صد گردم ۸

میانِ صورت‌ها این حَسَد بُوَد ناچار
ولی چو آیِنه گشتم، بر حَسَد گردم ۹

من از طَویلهٔ این حَرف می‌رَوَم به چَرا
سُتورِ بَسته نِیَم، از چه بر وَتَد گردم؟ ۱۰