غزل ۱۴۹۴ - روزی که بی تو دامن ضعفم به چنگ بود

روزی که بی تو دامن ضعفم به چنگ بود
عکسم ز آب آینه در زیر زنگ بود ۱

چون لاله زین بهار نچیدیم غیر داغ
آیینه‌داری نفس اظهار رنگ بود ۲

پروازها به زیر فلک محو بال ماند
گردی نشد بلند ز بس عرصه تنگ بود ۳

بوس کفش تبسم صبح امید کیست
اینجا همین بهار حنا گل به چنگ بود ۴

در عالمی ‌که بیخبر از خود گذشتن است
اندیشهٔ شتاب طلسم درنگ بود ۵

صبری مگر تلافی آزار ما کند
مینا شکسته ‌آنچه ‌به دل بست سنگ بود ۶

زنجیر ما چو زلف بتان ماند بی‌صدا
از بس غبار دشت جنون سرمه رنگ بود ۷

حیرت ‌کفیل یکمژه تمهید خواب نیست
آینه داغ سایهٔ دیوار زنگ بود ۸

آهی نکرد گل ‌که دمی از خودم نبرد
رنگ شکسته‌ام پر چندین خدنگ بود ۹

بیدل به‌ جیب خویش فرو برد حیرتم
چشم به هم نیامده ‌کام نهنگ بود ۱۰