غزل ۳۲۷ - تا چند به زنجیر خرد بند توان بود

تا چند به زنجیر خرد بند توان بود
بی مستی و آشوب جنون چند توان بود ۱

جامی بکشم، تا به کی از اهل خرابات
شرمنده ز نشکستن سوگند توان بود ۲

بی رنگی و دیوانگئی پیش بگیریم
تا چند خود آرای و خردمند توان بود ۳

در ننگ فرورفتم و زین راحت و آرام
دردی نه، بلایی نه، چنین چند توان بود ۴

گر مژدهٔ الماس دما دم برسانند
صد سال به یک زخم تو خرسند توان بود ۵

یعقوب مده دل به جگر گوشهٔ مردم
تا چند اسیر غم فرزند توان بود ۶