این شعر از حافظ بیانگر حال دل آواره‌ای است که نه راه خیر را می‌شناسد و نه مسیر سیر و سلوک را. عاشق در این شعر، هم از اسلام و هم از کفر خراب است و پروانه‌ای که نه حرم را می‌شناسد و نه دیر را. شاعر هشدار می‌دهد که دلش را نیازارید، چرا که این دل سرمست، نه آیین شر را می‌داند و نه قاعدهٔ خیر را. تنها با دل عارف می‌توان نغمهٔ منصور را شنید و کیفیت این زمزمه را غیر نمی‌داند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و استعارات پیچیدهٔ ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم باشد.
غزل ۳۰۸ - آواره دلی کو روش خیر نداند
پر آبله پایی که ره سیر نداند ۱
عاشق هم از اسلام خراب است، هم از کفر
پروانه چراغ حرم و دیر نداند ۲
زنهار مکاوید دلم، کاین مغ سرمست
آیین شر و قاعدهٔ خیر نداند ۳
جز با دل عرفی نبرم نغمهٔ منصور
کیفیت این زمزمه را غیر نداند ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
