غزل ۲۸۶ - گفتگو عین صداع است ، ار چه سر گوشی بود

گفتگو عین صداع است ، ار چه سر گوشی بود
بعد حیرت مایهٔ آرام خاموشی بود ۱

بادهٔ حکمت کشیدم، نشئهٔ غفلت فزود
در مزاج من خودی داروی بیهوشی بود ۲

ماند اندر چون مسیحا بوددر اعجاز دم
هر که او با آفتابش میل همدوشی بود ۳

گر غرورت می دهد ره، تقوی میخانه گیر
ای بسا تقوی که گردانی فراموشی بود ۴

تا نبندی لب، نگردد صاف، عرفی، ذائقه
باده پالایِ شرابِ راز، خاموشی بود ۵