غزل ۲۷۶ - ز چشمم آب حسرت می تراود

ز چشمم آب حسرت می تراود
ز هر مویم شکایت می تراود ۱

چنان در دل خلد گاه نمازم
که کفرم از عبادت می تراود ۲

زهی بی آبرو آن دل که از وی
به کاویدن محبت می تراود ۳

بگو تیغ از چه شربت آب دادی
که از هر زخم لذت می تراود ۴

حذر کن زین دعای آتش آلود
کزین چشمه اجابت می تراود ۵

تراود از دل عرفی سخن ها
ولی هنگام فرصت می تراود ۶