غزل ۲۳۸ - گر دل اهل حقیقت در راز افشاند

گر دل اهل حقیقت در راز افشاند
زاهد از دامن دل گرد مجاز افشاند ۱

همت این است که با این همه امید، دلم
آستین بر اثر عجز ونیاز افشاند ۲

عرق شبنم خلد است هر آن قطرهٔ خوی
که سمند تو نگاه تک و تاز افشاند ۳

چه عجب کز دل محمود فروریزد خون
گر صبا سلسلهٔ زلف ایاز افشاند ۴

گر نه اظهار شفق می کند از کشتن صید
خون مرغان ز چه در چنگل باز افشاند ۵

جای رحم است به عرفی، که بسی بی اثر است
اشک گرمی که به شبهای دراز افشاند ۶