غزل ۲۲۷ - در محبت لب خشک و دل تر می خندد

در محبت لب خشک و دل تر می خندد
مست مخمور در این تنگ شکر می خندد ۱

اهل دل خنده زنانند و نمی بیند کس
لب این جمع به آیین دگر می خندد ۲

ای کلیم، آتش ایمن، گل مقصود تو، چیست
به تمنای محال تو شجر می خندد ۳

دیده از شاهد امید فروبند و ببین
که لب شام به صد ذوق سحر می خندد ۴

کم مباد آب و هوای چمن ما، که در او
گل پژمرده به از لالهٔ تر می خندد ۵

دل عرفی بود آن مرغ خزان پرورده
که به حبس نفس و بستن پر می خندد ۶