شاعر در این شعر از خشم و نارضایتی خود از جهان و اطرافیان سخن میگوید. او از ماه، شاه، لطف، نگار، زر، جاه، آهنربا، کهربا، اعداد و حتی خداوند خشمگین است. این خشم نشاندهنده نارضایتی عمیق او از شرایط و وضعیت موجود است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، بیان خشم و نارضایتی از جهان و حتی خداوند ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا ناخوشایند باشد.
غزل ۱۷۰۳ - من آن شب سیاهم کز ماه خشم کردم
من آن گدایِ عورَم کَزْ شاه خشم کردم ۱
از لُطفَم آن یگانه میخوانْد سویِ خانه
کردم یکی بَهانه، وَزْ راه خشم کردم ۲
گَر سَر کَشَد نِگارم، وَرْ غم بَرَد قَرارم
هم آه بَرنیارَم، از آه خشم کردم ۳
گاهَم فَریفت با زَر، گاهَم به جاه و لشکر
از زَر چو زَر بِجَستم، وَزْ جاه خشم کردم ۴
ز آهن رُبایِ اَعْظَم، من آهَنَم گُریزان
وَزْ کَهْرُبایِ عالَم، من کاه خشم کردم ۵
ما ذَرّهایم سَرکَش، از چار و پنج و از شش
خود پنج و شش کِه باشد، زَاللّه خشم کردم ۶
این را تو بَرنتابی، زیرا بُرونِ آبی
گَر شِبْهِ آفتابی، زَاشْباه خشم کردم ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.