غزل ۲۰۹ - تا به کی عمر به افسوس و جهالت برود

تا به کی عمر به افسوس و جهالت برود
نشأ باده به تاراج ملامت برود ۱

بخت بد را خجل از پرسش باطل چه کنم
بهتر آن است که عمرم به بطالت برود ۲

زاهد از کعبه عنان تافته می آید، لیک
کاین طمع داشت که خضرش به دلالت برود ۳

ره رو کعبه که دیر است حوالتگاهش
برود، لیک ز دنبال حوالت برود ۴

جای رحم است برآن جوهری لعل طراز
کش همه عمر به آرایش آلت برود ۵

جانم ار مالک غم های محبت گردد
من گدا گردم و نامش به دلالت برود ۶