غزل ۲۰۸ - تا بود سراسیمه دلم در به دری بود

تا بود سراسیمه دلم در به دری بود
اندیشهٔ دل جامگی و دل سفری بود ۱

هرگاه که اندیشه عنان در کف من داشت
کارم همه در کاسهٔ صاحب نظری بود ۲

با آن که نمی داد امان سیلی فقرم
دایم سر من درهوس تاجوری بود ۳

هرگاه که مژگان مرا شوق تو برداشت
گر قطره و گر دجله سرشکم جگری بود ۴

در بستهٔ اندیشه به جز خار ندیدم
گل ها همه در خوابگه بی خبری بود ۵

نگسسته زهم جذبهٔ توفیق و گرنه
شبگیر طلب بر اثر بی بصری بود ۶

جمعیت عرفی همه دانست که عمری
سوداگر بازارچهٔ بی هنری بود ۷