غزل ۱۶۸ - بندهٔ دل شوم که او، خون فراغ می خورد

بندهٔ دل شوم که او، خون فراغ می خورد
خدمت درد می کند، نعمت داغ می خورد ۱

طوبی و خلد عافیت، می نخرم به مشت خس
زان که تذرو این چمن، طمعهٔ زاغ می خورد ۲

از چمنی نمی برد، نعمت برگزیده را
آن که وظیفهٔ ثمر، از همه باغ می خورد ۳

بی ادبی است موسی ام، ره بدهی به طور خود
کو لب شعله می گزد، شمع و چراغ می خورد ۴

این چمن محبت است، الحذر ای بهشتیان
بوی گل بهشت ما، مغز دماغ می خورد ۵

عرفی تشنه را ز من، مژده که گر نایستد
آب حیات از کف، خضر سراغ می خورد ۶