غزل ۶۷ - آموخت ما را آن زلف و گردن

آموخت ما را آن زلف و گردن
زنار بستن، بت سجده کردن ۱

آن مار گیسو بر گردن او
هر کس که بیند خونش بگردن ۲

بس دلفریبند آن چشم و آن زلف
آن یک به شادی وین یک به شیون ۳

گر از تو بندم دل بر دو گیتی
ای حیف از دل ای وای بر من ۴

تا چند باشی همچون قلیواچ
در راه عرفان نه مرد و نه زن ۵

عمر مسیحا پیشش نیرزد
روزی بسر با دلدار کردن ۶

یاری که پنهان از جسم و جان است
در دیدهٔ دل دارد نشیمن ۷

بارم گران است بر دوش گردون
روزی که افتد کارم به گردن ۸

با ما چه حاصل از عقل گفتن
ما را چه لازم دیوانه کردن ۹

خون کسی نیست بر گردن ما
از ما مپرهیز ای پاک دامن ۱۰

هر چند خواریم بر درگه دوست
یک مشت خاکیم در چشم دشمن ۱۱

دنیا و عقبی نبود رضی را
ساقی تو می ده مطرب تو نی زن ۱۲