این متن بیانگر عشق و ارادت شاعر به یک شخصیت والا (سلطان) است. شاعر خود را عاشق و فدایی این شخصیت می‌داند و از خاک قدم او به عنوان تاج خود یاد می‌کند. او با وجود مشکلات و سختی‌ها، خود را همچون یوسف در زندان می‌داند اما با این حال، به عشق و ایمان خود پایبند است. شاعر همچنین به مفاهیمی مانند توحید، ایمان، و ارزش درونی خود اشاره می‌کند و خود را همچون سایه‌ای از شخصیت مورد ستایشش می‌داند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۱۶۸۰ - من اگر پر غم اگر شادانم
عاشقِ دولَتِ آن سُلطانم ۱
تا که خاکِ قَدَمَش تاجِ من است
اَگَرَم تاجْ دَهی نَسْتانم ۲
تا لبِ قَندِ خوشش پَندم داد
قَند رویَد بُنِ هر دَندانم ۳
گُلَم اَرْ چند که خارم در پاست
یوسُفَم گرچه دَرین زندانم ۴
هر کِه یعقوبِ من است او را من
مونِسِ زاویهٔ اَحْزانم ۵
در وصالِ شبِ او هَمچو نِی‌‌‌ام
قَند می‌نوشَم و در اَفْغانم ۶
پایِ من گرچه دَرین گِل مانده‌ست
نه که من سَروِ چُنین بُستانم؟ ۷
زِ جهان گَر پنهانم چه عَجَب
که نهان باشد جان، من جانم ۸
گرچه پُر خارَم سَر تا به قَدَم
کوریِ خار، چو گُلْ خَندانم ۹
بوده‌‌‌ام مؤمنِ توحید، کُنون
مؤمنان را پس ازین ایمانم ۱۰
سایهٔ شَخْصم و اندازهٔ او
قامَتَش چند بُوَد چَندانم ۱۱
هر کِه او سایه ندارد چو فَلَک
او بِدانَد که زِ خورشیدانم ۱۲
قیمَتَم نَبّوَد، هر چند زَرَم
که به بازار نِیَم، در کانم ۱۳
من درونِ دلِ این سنگ دلان
چون زَر و خاکِ به کان یکسانم ۱۴
چون که از کانِ جهان باز رَهَم
زان سویِ کَوْن و مکان من دانم ۱۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
