غزل ۵۱ - با رخ همچو صبح و زلف چو شام

با رخ همچو صبح و زلف چو شام
بامــــدادان بر آی بر لب بام ۱

تا بدانند نور از ظلمت
تا شناسنــد صبح را از شـــــــام ۲

بگذری گر ز معبد گبران
ور بر آئی به قبلهٔ اسلام ۳

نشناسند زاهدان محراب
نپرستند کافران اصنام ۴

محض عشوه است مر تو را ترکیب
وز کرشمه است مر تو را اندام ۵

از دعای فرشته بیزارم
گر از آن لب دهی مرا دشنام ۶

گر بسنجی تو عقل را با عشق
می بدانی تو نور را ز ظلام ۷

نکنی فرق نیک را از بد
نشناسی حلال را ز حرام ۸

دور از آن آستان نمی‌میرم
آه از این روی، آه از این اندام ۹

قصهٔ خود رضی بیا و مگو
از تو چون کس نمیبرد پیغام ۱۰