غزل ۱۱ - چشم من چون به روی او باز است

چشم من چون به روی او باز است
در ندانم که بسته یا باز است ۱

خاک فرسوده دیده و گوش است
لیک خاموش حرف و آواز است ۲

تو در گفتگو ببند و ببین
که چه درها بروی دل باز است ۳

کلهٔ خشک، جام جمشید است
نقش الواح گلشن راز است ۴

چه کنم درد من دوا سوز است
چه کنم عشق او به من ساز است ۵

با رضی دیگر از بهشت مگوی
نیست طاووس بلکه شهباز است ۶