این متن بیانگر بازگشت به اصل و آغاز، رهایی از نیاز و گدایی، و رسیدن به عزت و سربلندی است. شاعر از غربت و فراق خسته شده و به سوی خانه و آرامش بازگشته است. او از ویرانی خانه به دست اجل نجات یافته و به ساختن و آبادانی روی آورده است. بوی نان پخته شده نمادی از رفاه و آسایش است. در نهایت، شاعر از مذلت به سوی عزت حرکت کرده و به جایگاه والایی رسیده است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۶۷۰ - ما به خرمنگاه جان باز آمدیم
جانِبِ شَهْ هَمچو شَهباز آمدیم ۱
سیر گشتیم از غَریبیّ و فِراق
سویِ اصل و سویِ آغاز آمدیم ۲
وارَهیدیم از گداییّ و نیاز
پای کوبانْ جانِبِ ناز آمدیم ۳
در کِنارِ مَحْرَمان، جانْ پَروَریم
چون که اَنْدَر پَردهٔ راز آمدیم ۴
او کَمَنْد انداخت و ما را بَرکَشید
ما به دستِ صانِعْ اَنْگاز آمدیم ۵
پیش از آن کین خانه ویران کرد اَجَل
حَمْدُلِلَّهْ، خانه پَرداز آمدیم ۶
نانِ ما پُختهست و بویَش میرَسَد
تا به بویِ نانْ به خَبّاز آمدیم ۷
هین خَمُش کُن تا بگوید تَرجُمان
کَزْ مَذَلَّت سویِ اِعْزاز آمدیم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.