خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر امیدواری و عشق است، با وجود ناامیدی‌ها و غم‌ها. شاعر به رغم مشکلات، به وفا و ثمره‌ای از عشق امید دارد و معتقد است که حتی در تاریکی‌ترین لحظات، نشانه‌هایی از امید وجود دارد. همچنین، اشاره‌ای به پریشانی دل و حضور همیشگی غم در زندگی دارد، اما با این حال، شادی را در سفر و حرکت می‌یابد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۲۷ - گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست
گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست
تا ریشه در آب است امید ثمری هست ۱
هر چند رسد آیت یاس از در و دیوار
بر بام و در دوست پریشان نظری هست ۲
منکر نشوی گر به غلط دم زنم از عشق
این نشأ مرا گر نبود با دگری هست ۳
آن دل که پریشان شود از ناله ی بلبل
در دامنش آویز که با وی خبری هست ۴
هرگز قدم غم ز دلم دور نبودست
شادیست که او را سر و برگ سفری هست ۵
تا گفت خموشی به تو راز دل عرفی
دانست که از ناصیه غمازتری هست ۶
تا ریشه در آب است امید ثمری هست ۱
هر چند رسد آیت یاس از در و دیوار
بر بام و در دوست پریشان نظری هست ۲
منکر نشوی گر به غلط دم زنم از عشق
این نشأ مرا گر نبود با دگری هست ۳
آن دل که پریشان شود از ناله ی بلبل
در دامنش آویز که با وی خبری هست ۴
هرگز قدم غم ز دلم دور نبودست
شادیست که او را سر و برگ سفری هست ۵
تا گفت خموشی به تو راز دل عرفی
دانست که از ناصیه غمازتری هست ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۶ - در محبت درد اگر پیچد دوا بسیار هست
گوهر بعدی:غزل ۱۲۸ - مژدگانی که جنون را به سرم کاری هست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
