غزل ۱۲۰ - بخت جم و کاووس، عنانش به کف توست

بخت جم و کاووس، عنانش به کف توست
پیش آمدن از بخت، کشکش از طرف توست ۱

وصفی نبود کان شرف ذات تو گردد
جز بندگی شاه جهان کان شرف توست ۲

با ساز و نوا باش و ببین تا چه سرودم
ای آن که سنان پای زن نعره دف توست ۳

بشکسته عدو، نامه ی فتح تو نوشتم
دولت خبرم داد که فتح از طرف توست ۴

چون بشکنی صف اعدا که به عالم
هر جا که دعا هست ماثر صدف توست ۵

عالم چو بگیری و گرفتی وطن خویش
تو گوهر اقبال و عالم صدف توست ۶

در خواب شب آلوده به خون دید خدنگت
تعبیر جز این نیست که عالم هدف توست ۷

این قول نه کذب است، کجا دیده شناسد
آن بنده که پرورده ی آب و علف توست ۸

عرفی چه همی گفت که آن مقبل ناچیز
دانسته که راهش به دل پر شعف توست ۹