غزل ۹۴ - خوناب آتشین ز سر من گذشته است

خوناب آتشین ز سر من گذشته است
وین سیل آتش از جگر من گذشته است ۱

مرغ هوای خلدم و تا پر گشوده ام
صد تیر غم ز بال و پر من گذشته است ۲

من داده ام به عشق تو دل، در زبان خلق
دایم حکایت از خطر من گذشته است ۳

دل صید گشته، کنون، کار با قضاست
کار از فغان و الحذر من گذشته است ۴

بر عیش تلخ من مبر ای مدعی حسد
سیلاب زهر بر شکن من گذشته است ۵

هر گه که دیده ام گل روی خیال دوست
در رنگ دشمن از نظر من گذشته است ۶

از من کجا به صحبت عرفی سزد که او
عیبش ز پایه ی هنر من گذشته است ۷