غزل ۸۶ - منم که طاعت بت لازم سرشت من است

منم که طاعت بت لازم سرشت من است
اگر به کعبه عبادت کنم کنشت من است ۱

اگر چه حسن عمل نیست اجر آن هم نیست
که چشم اهل مروت به زشت من است ۲

روم به دوزخ و شکر بهشت می گویم
که این به نزد مکافات من بهشت من است ۳

کنار کشت و لب جو به غم زبان دارد
میان دایره ی غم کنار کشت من است ۴

بگیر آیینه عرفی ببین سر انجامم
که هر چه صورت حال تو سرنوشت من است ۵