غزل ۸۱ - پیر کعنان چمنی گوشه ی بیت الحزن است

پیر کعنان چمنی گوشه ی بیت الحزن است
هر کجا بوی گلی باد رساند چمن است ۱

هر که از بندگی خویش مرا باز خرد
بنده ی اویم اگر زاهد و گر برهمن است ۲

حد حسن تو به ادراک نشاید دانست
این سخن نیز به اندازه ی ادراک من است ۳

هر کسی را قدم ما نبود در ره عشق
هر که در جامه ی ما بود گدای کفن است ۴

عشق از آدم و حوا متولد شده است
تازه بر خاسته این شعله آتش کهن است ۵

صله شعر به عرفی شکر آرد طوطی
خبرش نیست که او طوطی شکر شکن است ۶