غزل ۶۶ - منزل گه دل ها همه کاشانه ی عشق است

منزل گه دل ها همه کاشانه ی عشق است
هر جا که دلی گم شده در خانه ی عشق است ۱

ویرانه ی جاوید بماند دل بی عشق
آن دل شود آباد که ویرانه ی عشق است ۲

فرزانه در آید به پری خانه ی مقصود
هر کس که در این بادیه دیوانه ی عشق است ۳

پیمانه ی زهر فلکم تلخ نسازد
این حوصله تلخی کش پیمانه ی عشق است ۴

هر کس به لبش گرم شود چشم تبسم
با او ننشینند که بیگانه ی عشق است ۵

عرفی دل و دین باخته ای دلخوش او باش
این ها ثمر کاشتن دانه ی عشق است ۶