غزل ۶۵ - خاموشی من قفل نهان خانه ی عشق است

خاموشی من قفل نهان خانه ی عشق است
افسانه ی من گریه ی مستانه ی عشق است ۱

دیوانه دل من که درو فتنه زند جوش
گنجی است که آرایش ویرانه ی عشق است ۲

شوریده شد از ناخن عشق این دل صد شاخ
این زلف پریشان شده از شانه ی عشق است ۳

صد دشنه خورد عقل که خاری کشد از پای
این ها گل آن است که بیگانه ی عشق است ۴

از منطق و حکمت نگشاید اثر شوق
این ها همه آرایش افسانه ی عشق است ۵

هر شمع که در انجمن دهر بر افروخت
گر آتش طور است که پروانه ی عشق است ۶

عرفی دل افتاده ام از کعبه چه جویی
دیری است که او فرش صنم خانه ی عشق است ۷