این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از یافتن معشوق و دلدار خود سخن میگوید. او از فرار معشوق از کارهایش، وعدههای بیپایه، زحمت اغیار، و زیبایی بینظیر معشوق گلایه میکند. در نهایت، شاعر از یافتن معشوق در میان انوار و زیباییهای طبیعت سخن میگوید و به شمس تبریزی اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۱۶۶۰ - ای گزیده یار چونت یافتم
ای دل و دِلْدار چونَت یافتم ۱
میگُریزی هر زمان از کارِ ما
در میانِ کار چونَت یافتم ۲
چند بارم وَعده کردیّ و نَشُد
ای صَنَم این بار چونَت یافتم ۳
زَحْمَتِ اَغْیار آخِر چند چند؟
هین که بیاَغْیار چونَت یافتم ۴
ای دَریده پَردههایِ عاشقان
پَرده را بَردار چونَت یافتم ۵
ای زِ رویَت گُلْسِتانها شَرمسار
در گُل و گُلْزار چونَت یافتم ۶
ای دل اندک نیست زَخمِ چَشمِ بَد
پس مگو بسیار چونَت یافتم ۷
ای کِه در خوابَت ندیده خُسروان
این عَجَب بیدار چونَت یافتم ۸
شَمسِ تبریزی که اَنْوار از تو تافت
اَنْدَر آن اَنْوار چونَت یافتم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.