شاعر در این شعر از درد فراق و جدایی سخن میگوید و بیان میکند که با رفتن معشوق، آرامش و شادی از زندگیاش رفته است. او از ناتوانی و رنجی که احساس میکند، شکایت کرده و تأکید میکند که بدون حضور معشوق، هیچ چیز برایش خوشایند نیست.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاطفی و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، بیان احساسات شدید و درد ناشی از جدایی نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
غزل ۱۶۵۹ - دست من گیر ای پسر، خوش نیستم
ای قَدِ تو چون شَجَر، خوش نیستم ۱
نی بِهِل دستم که رَنجَم از دل است
دَردِ دل را گُلْشِکَر خوش نیستم ۲
تا تو رفتی قُوَّت و صبرم بِرَفت
تا تو رفتی من دِگَر خوش نیستم ۳
دستها را چون کَمَر کُن گِردِ من
هین که من بیاین کَمَر خوش نیستم ۴
ناتوانم رفتم از دست ای حکیم
دست بر من نِهْ مَگَر خوش نیستم ۵
ای گرفته آتشَت زیر و زَبَر
این چُنین زیر و زَبَر خوش نیستم ۶
چه خَبَر پُرسی که بیجامِ لَبَت
باخَبَر یا بیخَبَر خوش نیستم ۷
سَر همیپیچَم به هر سو هم چُنین
چیست یعنی من زِ سَر خوش نیستم ۸
چَشم میبَندم به هر دَم تا به دیر
زان که بیتو با نَظَر خوش نیستم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.