غزل ۱۲۰۱ - ما راکه نفس آینه پرداخته باشد

ما راکه نفس آینه پرداخته باشد
تدبیر صفا حیرت بی‌ساخته باشد ۱

فرداست که زیر سپر خاک نهانیم
گو تیغ تو هم به سپهر آخته باشد ۲

تسلیم سرشتیم رعونت چه خیال است
مو تا به ‌کجا گردنش افراخته باشد ۳

با طینت ظالم چه‌ کند ساز تجرّد
ماری به هوس پوستی انداخته باشد ۴

شور طلب از ما به فنا هم نتوان برد
خاکستر عاشق قفس فاخته باشد ۵

بی‌ بوی‌ گلی نیست غبار نفس امروز
یاد که در اندیشهٔ ما تاخته باشد ۶

دلدار گذشت و خبر از دل نگرفتیم
این آینه‌ای نیست که نگداخته باشد ۷

از شرم نثار تو به این هستی موهوم
رنگی که ندارم چقدر باخته باشد ۸

بیدل به هوس دامنت ازکف نتوان داد
ای کاش کسی قدر تو نشناخته باشد ۹