غزل ۱۱۹۲ - وضع فلک آنجا که به یک حال نباشد

وضع فلک آنجا که به یک حال نباشد
رنگ من و تو چند سبکبال نباشد ۱

تا وانگری رفته‌ای از دیدهٔ احباب
آب آن همه زندانی غربال نباشد ۲

گردن نفرازی‌ که در این مزرع عبرت
چون دانه سری نیست که پامال نباشد ۳

دل را نفریبی به فسونهای تعین
آرایش این آینه تمثال نباشد ۴

عیبی بتر از لاف کمالات ندیدیم
شرمی که لبت تشنهٔ تبخال نباشد ۵

از شکر محبت دل ما بیخبر افتاد
در قحط وفا جرم مه و سال نباشد ۶

امروز گر انصاف دهد داد طبایع
کس منتظر مهدی و دجال نباشد ۷

ای آینه هر سو گذری مفت تماشاست
امید که آهیت به دنبال نباشد ۸

دامان کری گیر و نوای همه بشنو
تا پیش تو صاحب غرضی لال نباشد ۹

خفت مکش از خلق و به اظهار غناکوش
هرچند به دست تو زر و مال نباشد ۱۰

در هرکف خاکی که فتادیم‌، فتادیم
پهلوی ادب قرعهٔ رمال نباشد ۱۱

تر می‌کند اندیشهٔ خشکی مژه‌ام را
مغز قلم نرگس من نال نباشد ۱۲

آزادگی و سیرگریبان چه خیال است
بیدل سر پرواز ته بال نباشد ۱۳