غزل ۹۶۲ - چشم تو به حال من‌ گر نیم نظر خندد

چشم تو به حال من‌ گر نیم نظر خندد
خارم به چمن نازد عیبم به هنر خندد ۱

تا چند بر آن عارض بر رغم نگاه من
از حلقهٔ گیسویت گل های نظر خندد ۲

در کشور مشتاقان بی‌پرتو دیدارت
خورشید چرا تابد بهر چه سحرخندد ۳

دل می‌چکد از چشمم چون ابر اگر گریم
جان می‌دمد از لعلت چون برق اگر خندد ۴

با اهل فنا دارد هرکس سر یکرنگی
باید که به رنگ شمع از رفتن سر خندد ۵

در کارگه خوبی یارب چه نزاکتهاست
صدکوه به خود بالد تا موی‌کمر خندد ۶

در جوی دم تیغت شیرینی آبی هست
کز جوش حلاوتها زخمش به شکر خندد ۷

سامان ‌طرب سهل ‌است زین نقش ‌که ما داریم
صبح از دو نفس فرصت بر خود چقدر خندد ۸

هر شبنم از ا‌بن ‌گلشن تمهید گلی دارد
با گربه مدارا کن چندان که اثر خندد ۹

از سعی هوس بگذر بیدل‌ که درین‌ گلشن
گل نیز اگر خندد از پهلوی زر خندد ۱۰