غزل ۱۵۶۸ - ای جان لطیف و ای جهانم

ای جانِ لَطیف و ای جهانم
از خوابِ گِرانْت بَرجَهانم ۱

بی‌شَرم و حَیا کُنم تقاضا
دانی که غَریم‌‌ بی‌اَمانم ۲

گَر بر دلِ تو غُبار بینم
از اشکِ خودشْ فُرونِشانم ۳

ای گُلْبُنِ جان برایِ مَجْلِس
بِگْرفته اَمَت که گُل فَشانم ۴

یک بوسه بِدِه که اَنْدَرین راه
من باجِ عَقیقْ می‌سِتانم ۵

بسیار شب است کَنْدَرین دشت
من از پِیِ باجْ راهْبانم ۶

شب نَعْره زَنَم چو پاسْبانان
چون طالِبِ باجِ کاروانم ۷

هم خانه گُریخت از نَفیرم
همسایه گِریست از فَغانم ۸