این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و دلبستگی به معشوق سخن میگوید. او از غم عشق، بیقراری و اشتیاق به دیدار معشوق مینالد و از زیباییهای معشوق مانند زلفهای مشکین و چشمهای شکارگر او یاد میکند. شاعر همچنین از دوری معشوق و نبود آرامش در زندگی خود شکایت میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند غم عشق و بیقراری نیاز به بلوغ فکری و تجربهی احساسی بیشتری دارد تا به درستی درک شود.
غزل ۱۵۵۰ - گر از غم عشق عار داریم
پس ما به جهانْ چه کار داریم؟ ۱
یا رَب تو مَدِه قرارْ ما را
گَر بیرُخِ تو قَرار داریم ۲
ای یوسُفِ یوسُفان کجایی؟
ما رویْ در آن دیار داریم ۳
هر صُبح بَران دو زُلفِ مُشکین
چون بادِ صَبا گُذار داریم ۴
چون حَلْقه زُلفِ خود شُماری
ما چَشمْ در آن شُمار داریم ۵
چَشمِ تو شکار کرد جان را
ما دیده در آن شکار داریم ۶
ای آبِ حَیات در کِنارَت
این آتش از آن کِنار داریم ۷
زان لاله ستان چه زار گشتیم
یا رَب که چه لاله زار داریم ۸
گوییم زِ رَشکِ شَمسِ تبریز
نی سیم و نه زَر نه یار داریم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.