غزل ۱۵۴۱ - مرا خواندی ز در تو جستی از بام

مرا خواندی زِ دَر تو جَستی از بام
زِهی بازی زِهی بازی زِهی دام ۱

از آن بازی که من می‌دانم و تو
چه بازی‌‌ها تو پُخْتَسْتیّ و من خام ۲

تویی کَزْ مَکْر و از اَفْسوس و وَعده
چو خواهی سنگ و آهن را کُنی رام ۳

مَها با این همه خوشیْ تو چونی
زِ زَحْمَت‌‌‌هایِ ما وَزِ جورِ اَیّام ۴

چه می‌پُرسَم؟ تو خود چون خوش نباشی؟
که در مَجْلِس تو داری جام بر جام ۵

مرا در راهْ دی دُشنام دادی
چُنین مَستم زِ شیرینیِّ دُشنام ۶