غزل ۱۵۲۹ - شب دوشینه ما بیدار بودیم

شبِ دوشینه ما بیدار بودیم
همه خُفتند و ما بر کار بودیم ۱

حَریف غَمْزه غَمّاز گشتیم
نَدیمِ طُرّه طَرّار بودیم ۲

به گِردِ نُقطه خوبیّ و مَستی
به سَر گَردنده چون پَرگار بودیم ۳

تو چون دی زاده‌یی با تو چه گویم
که با یارِ قَدیمی یار بودیم؟ ۴

مِثالِ کاسه‌‌‌هایِ لَب شِکَسته
به دُکّان ِشَهِ جَبّار بودیم ۵

چرا چون جامِ شَهْ زَرّین نباشیم؟
چو اَنْدَر مَخْزَن اسرار بودیم ۶

چرا خود کَفِّ ما دریا نباشد
چو اَنْدَر قَعْرِ دریابار بودیم ۷

خَمُش باش و دو عالَم را بِگُفت آر
کَزْ اوَّلْ گفتِ‌‌ بی‌گفتار بودیم ۸