این متن شعری عرفانی است که به رابطهی انسان با خدا و تأثیرات مختلفی که خداوند بر زندگی انسان میگذارد، میپردازد. شاعر بیان میکند که انسان تحت تأثیر لطف و خشم خداوند قرار دارد و در نهایت، به وحدت با خدا و فراتر رفتن از محدودیتهای مادی میرسد. همچنین، شاعر به تفاوت دیدگاههای عاشقان و فاسقان نسبت به زندگی و مرگ اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم انتزاعی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۵۲۸ - به پیش باد تو ما همچو گردیم
بدان سو که تو گَردی چون نگردیم؟ ۱
زِ نورِ نوبَهارت سَبز و گرمیم
زِ تاثیرِ خَزانَت سرد و زَردیم ۲
زِ عکسِ حِلْمِ تو تسلیم باشیم
زِ عکسِ خَشمِ تو اَنْدَر نَبَردیم ۳
عَدَم را بَرگُماری جُمله هیچیم
کَرَم را بَرفَزایی جُمله مَردیم ۴
عَدَم را و کَرَم را چون شِکَستی
جهان را و نهان را دَرنَوردیم ۵
چو دیدیم آنچه از عالَم فُزون است
دو عالَم را شِکَستیم و بِخَوردیم ۶
به چَشمِ عاشقانْ جان و جهانیم
به چَشمِ فاسقانْ مَرگیم و دَردیم ۷
زمستان و تَموز از ما جُدا شُد
نه گرمیم ای حَریفان و نه سَردیم ۸
زمستان و تَموز اَحْوالِ جسم است
نه جسمیم این زمان ما روحِ فَردیم ۹
چو نَطْعِ عشقِ خود ما را نِمودی
به مُهرهیْ مِهرِ تو کُاسْتادِ نَردیم ۱۰
چو گفتی بَسْ بُوَد خاموش کردیم
اگر چه بُلبُلِ گُلْزار و وَرْدیم ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.