متن درباره پیرمردی در بغداد است که دخترک را به کفشدوزی میسپارد. پدر دخترک وقتی او را در این وضعیت میبیند، نزد داماد میرود و از او سوال میکند. در پایان، شاعر توصیه میکند که دل به کسی نبندیم که دل به ما نبسته است و برخی گفتارها را باید شوخی گرفت و برخی را جدی.
متن دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، نیاز به تفسیر دارد و مناسب سنین نوجوانی به بالا است.
حکایت ۴۴ - پیرمردی لطیف در بغداد
دخترک را به کفشدوزی داد ۱
مردکِ سنگدل چنان بگزید
لبِ دختر، که خون از او بچکید ۲
بامدادان پدر چنان دیدش
پیش داماد رفت و پرسیدش ۳
کای فرومایه، این چه دندان است؟
چند خایی لبش؟ نه اَنبان است ! ۴
به مِزاحت نگفتم این گفتار
هَزْل بگذار و جِدّ از او بردار: ۵
خویِ بد در طبیعتی که نشست
ندهد جز به وقتِ مرگ از دست ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.