عبدالقادر گیلانی در حرم کعبه روی حصیر گذاشته و از خداوند طلب بخشش میکند. او از خدا میخواهد که اگر مستحق عذاب است، در قیامت نابینا محشور شود تا شرمسار نیکان نشود. او با خاکساری از خدا میخواهد که هرگز فراموشش نکند و از بندهاش یاد کند.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و شناختی دارد. همچنین، مضامین مربوط به قیامت و مسئولیتهای معنوی برای کودکان قابل هضم نیست.
حکایت ۳ - عبدالقادرِ گیلانی را، رَحْمَةُ اللهِ عَلَیْهِ، دیدند در حرمِ کعبه روی بر حَصْبا نهاده
روی بر خاکِ عجز، میگویم
هر سحرگه که باد میآید: ۱
«ای که هرگز فرامشت نکنم
هیچت از بنده یاد میآید؟» ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.