حکایت ۲ - درویشی را دیدم، سر بر آستانِ کعبه همی‌مالید

درویشی را دیدم، سر بر آستانِ کعبه همی‌مالید و می‌گفت: یا غَفور! یا رحیم! تو دانی که از ظَلومِ جَهول چه آید.

عذرِ تقصیرِ خدمت، آوردم
که ندارم به طاعت استظهار ۱

عاصیان از گناه توبه کنند
عارفان از عبادت استغفار ۲

عابدان جزایِ طاعت خواهند و بازرگانان بهایِ بِضاعت، منِ بنده امید آورده‌ام نه طاعت و به دَرْیوزه آمده‌ام نه به تجارت.

اِصْنَعْ بی ما اَنْتَ اَهْلُهُ.

بر درِ کعبه سائلی دیدم
که همی‌گفت و می‌گرستی خَوش ۳

می‌نگویم که طاعتم بپذیر
قلمِ عفو بر گناهم کش ۴