غزل ۱۵۰۰ - چنان مست است از آن دم جان آدم

چُنان مَست است از آن دَمْ جانِ آدم
که نَشْناسَد از آن دَمْ جانِ آدم ۱

زِ شورِ اوست چندین جوشِ دریا
زِ سَرمستیِّ او مَست است عالَم ۲

زِهی سَردِه که گَردن زد اَجَل را
که تا دنیا نَبینَد هیچ ماتَم ۳

شَرابِ حَقْ حَلال اَنْدَر حَلال است
میِ خُنْبِ خدا نَبْوَد مُحَرَّم ۴

از این باده‌یْ جوان گَر خورده بودی
نبودی پُشت پیرِ چَرخ را خَم ۵

زمین اَرْ خورده بودی فارِغَسْتی
از آن که ابرِ تَر بارَد بَرونمَ ۶

دلِ مَحْرَم بیان این بِگُفتی
اگر بودی به عالَم نیم مَحْرَم ۷

زِآب و گِل بُرون بُردی شما را
اگر بودی شما را پایْ مُحْکَم ۸

رَسید این عشق تا پایِ شما را
کُند مُحْکَم زِ هر سُستی مَسَلَّم ۹

بگو باقی تو شَمسُ الدّین ِتبریز
که بر تو خَتْم شُد وَ اللُّهُ اَعْلَم ۱۰