غزل ۵۳۰ - ستم شریک من یاس خوشدن ستم است

ستم شریک من یاس خوشدن ستم است
حریف عذر هزار آرزو شدن ستم است ۱

دلی‌ست در بغلت بو کن و تسلی باش
چو آهوان ز هوا نافه جو شدن ستم است ۲

مرا به حیرت آیینه رحم می‌آید
طرف به‌این‌همه‌ زشت و نکو شدن ستم است ۳

فنا نگشته ز تنزیه شرم باید داشت
به رنگ بال نیفشانده بو شدن ستم است ۴

ز حرص ذلت حاجت به هیچ در مبرید
به شرم تشنه‌لب آبرو شدن ستم است ۵

ز بس گداخته‌ام از نظر نهان شده‌ام
هنوزپیش میان تو مو شدن ستم است ۶

به سجده خاک شو و محو یک تیمم باش
عرق‌فروش دوام وضو شدن ستم است ۷

دل آب می‌شود از نام وصل خاموشم
ادب پیام حدیث مگو شدن ستم است ۸

به کارگاه عناصر دماغ می‌سوزم
چراع خیره سر چارسو شدن ستم است ۹

به هجر زنده‌ام آیینه پیش من مگذار
جدا ز یار به خود روبه‌رو شدن ستم است ۱۰

ز خویش درنگذشته‌ست هیچکس بیدل
به وهم دور مرو برمن اوشدن ستم است ۱۱