غزل ۵۲۹ - چشمی‌که ندارد نظری حلقهٔ دام است

چشمی‌که ندارد نظری حلقهٔ دام است
هرلب‌که سخن سنج نباشد لب بام است ۱

بی‌جوهری از هرزه درایی‌ست زبان را
تیغی‌که به زنگار فرورفت نیام است ۲

مغرورکمالی ز فلک شکوه چه لازم
کار تو هم از پختگی طبع تو خام است ۳

ای شعلهٔ امید نفس سوخته تا چند
فرداست که پرواز تو فرسودهٔ دام است ۴

نومیدی‌ام از قید جهان شکوه ندارد
با دام و قفس طایر پرریخته رام است ۵

کی صبح نقاب افکند از چهره‌که امشب
آیینهٔ بخت سیهم درکف شام است ۶

نی صبربه دل ماند ونه حیرت به نظرها
ای سیل دل وبرق نظراین چه خرام است ۷

مستند اسیران خم وپیچ محبت
در حلقهٔ‌گیسوی تو ذکر خط جام است ۸

بگذر ز غنا تا نشوی دشمن احباب
اول سبق حاصل زرترک سلام است ۹

گویند بهشت است همان راحت جاوید
جایی‌که به داغی نتپد دل چه مقام است ۱۰

چشم تو نبسته است مگرگفت و شنودت
محو خودی ای بیخبر افسانه‌کدام است ۱۱

بیدل به‌گمان محو یقینم چه توان‌کرد
کم فرصتی از وصل‌پرستان چه پیام است ۱۲