غزل ۴۸۶ - از حباب اینقدرم عبرت احوال بس است

از حباب اینقدرم عبرت احوال بس است
کانچه ممکن نبود ضبط عنان نفس است ۱

در توهمکدهٔ عافیت آسودن نیست
رگ خوابی‌که به چشم تو نمودند خس است ۲

اگر این است سرانجام تلاش من و ما
عشق هم درتپش‌آباد دو روزت هوس است ۳

خلق عاجز چقدر نازکند بر اقبال
مور بیچاره اگرپر به درآرد مگس است ۴

طبعت آن نیست‌کز افلاس شکایت نکند
ساغر باده زمانی‌که تهی شد جرس است ۵

کوتهی‌کرد ز بس جامه‌ام از عریانی
آستین هم به‌کفم دامن بی‌دسترس است ۶

بسکه فرش است درین رهگذر آداب سلوک
طورافتادگی نقش قدم‌، پیش و پس است ۷

وضع مرغان‌گرفتار خوشم می‌آید
ورنه مژگان صفتم بال برون قفس است ۸

بر در دل ز ادب سجده‌کن آواز مده
صاحب خانهٔ آیینهٔ ما هیچکس است ۹

ترک هستی‌ست درین باغ طراوت بیدل
شبنم صبح همین شستن دست ازنفس است ۱۰