غزل ۴۶۴ - درآن مقام‌که عرض جلال معبود است

درآن مقام‌که عرض جلال معبود است
غبار نیستی ماست آنچه موجود است ۱

جهان بی‌جهتی قابل تعین نیست
به هرطرف‌که‌اشارت‌کنیم محدود است ۲

مشو محاسب غفلت به علم یکتایی
احد شمردنت اینجا حساب معدود است ۳

خموش تا نفست ما و من نینگیزد
نهال شعله به هرجاست ریشه‌اش دود است ۴

ز نقد و جنس خود آگه نه‌ای درتن بازار
اگر به فهم زبان هم رسیده‌ای سود است ۵

نیاز تا نبری‌، رمز ناز نشکافی
به هرکجا اثر سجده‌ای‌ست مسجود است ۶

بیاض دیدهٔ یعقوب ناامیدی نیست
در انتظار بهی‌، داغ ما نمکسود است ۷

ز سرنوشت مپرسید، منفعل رقمیم
جبین، خطی‌که نشان می‌دهد، نم‌اندود است ۸

قبول اگر طلبی‌، نیستی‌گزین بیدل
که غیرخاک شدن هرچه هست مردود است ۹