غزل ۳۰۲ - ا‌ی داغ‌کمال تو عیان‌ها و نهانها

ا‌ی داغ‌کمال تو عیان‌ها و نهانها
معنی به نفس محو و عبارت به زبانها ۱

خلقی به هوای طلب‌گوهر وصلت
بگسسته چو تار نفس موج، عنانها ۲

بس دیده‌که‌شد خاک و نشد محرم دیدار
آیینهٔ ما نیز غباری‌ست از آنها ۳

تا دم زند از خرمی‌گلشن صنعت
حسن از خط نو خیز برآورده زبانها ۴

دریاد تو هویی زد و بر ساغر دل ریخت
درد نفس سوخته سر جوش فغانها ۵

انجاکه ‌سجود تو دهد بال خمیدن
چون تیر توان جست به پروازکمانها ۶

توفان غبار عدمیم آب بقاکو
دریا به میان محو شد از جوش‌کرانها ۷

پیداست به میدان ثنایت چه شتابد‌
دامن ز شق خامه شکسته‌ست بیانها ۸

تا همچو شرر بال‌گشودم به هوایت
وسعت زمکان‌گم شد وفرصت ززمانها ۹

بیدل نفس سوختهٔ ما چه فروشد
حیرت همه جا تخته نموده‌ست دکانها ۱۰