این شعر از بیدل به زیبایی‌های معنوی و عرفانی نوشیدن شراب (به‌عنوان نماد عشق و مستی معنوی) می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند «خورشید معنی»، «مینا» (جام شراب)، و «بهار گلشن مینا»، حالات روحانی و وجدآور مستی را توصیف می‌کند. او زهد خشک را به‌چالش می‌کشد و معتقد است که مستی عارفانه، انسان را از رنج‌های دنیوی رها می‌سازد و به‌سوی شادی و روشنایی سوق می‌دهد.
این شعر دارای مضامین عرفانی و انتزاعی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار است. همچنین، اشاره‌های نمادین به شراب و مستی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد تا به‌عنوان استعاره‌های عرفانی درک شود، نه تشویق به مصرف مادی.
غزل ۲۶۹ - بیا خورشید معنی را ببین ازروزن مینا
که یاد صبح صادق می‌دهد خندیدن مینا ۱
ز زهد خشک زاهد نیست باکی سیر مستان را
که ایمن از خزان باشد بهارگلشن مینا ۲
زنام می، زبانم مست و بیخود در دهان افتد
نگاهم رنگ می پیداکند از دیدن مینا ۳
مسیح وقت اگرکس باده را خواند عجب نبود
که هردم باده جان تازه بخشد در تن مینا ۴
سلامت یک‌قلم در مرکزسنگ‌ست اگر دانی
شکست یأس می‌پیچد به خود بالیدن مینا ۵
وداع معنی‌ات از لب‌گشودنهاست ای غافل
پری‌گردد پریشان آخر از خندیدن مینا ۶
سرشت‌ما و میناگویی ازیک خاک شد بیدل
که ما را دل به تن می‌خندد از خندیدن مینا ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
