خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر از بیدل، شاعر پارسیگوی، سرشار از تصاویر شاعرانه و استعارههای عمیق است. محور اصلی شعر حول مفاهیمی مانند عشق، رنج، ناله، هوس، و تقابل بین ظاهر و باطن میچرخد. شاعر از عناصر طبیعت مانند بهار، لاله، سرو، و آتش برای بیان احساسات درونی خود استفاده میکند. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی و فلسفی مانند جهل، زهد، و فسون وجود دارد.
متن شامل مفاهیم پیچیدهی عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد.
غزل ۲۴۸ - داغگلکرد بهار از اثر لالهٔ ما
داغگلکرد بهار از اثر لالهٔ ما
سرمهگردید صدای جرس نالهٔ ما ۱
محوجولان هوسگشت سروبرگ نمو
داشت پرگار هوا شعلهٔ جوالهٔ ما ۲
چند چون چشم بتان قافلهسالاری ناز
اثر روز سیاه است به دنبالهٔ ما ۳
با همه جهلگر از زاهد ومکرش پرسی
سامری نیست فسون قابلگوسالهٔ ما ۴
عاقبت همچو چنار از اثر دست دعا
آتش آورد برون زهدکهن سالهٔ ما ۵
بر سیهبختی خود ناز دو عالم داریم
سایه دارد مژهات بر سر بنگالهٔ ما ۶
همچو شمع از چمن آیینه ساغر زدهایم
گر رسد رنگ به پرواز شود هالهٔ ما ۷
آب باید شدن از خجلت اظهار آخر
عرقی هستگره در نظر ژالهٔ ما ۸
درنه بیضهٔ افلاک شکافی بیدل
تا بهکام تپشی بالکشد نالهٔ ما ۹
سرمهگردید صدای جرس نالهٔ ما ۱
محوجولان هوسگشت سروبرگ نمو
داشت پرگار هوا شعلهٔ جوالهٔ ما ۲
چند چون چشم بتان قافلهسالاری ناز
اثر روز سیاه است به دنبالهٔ ما ۳
با همه جهلگر از زاهد ومکرش پرسی
سامری نیست فسون قابلگوسالهٔ ما ۴
عاقبت همچو چنار از اثر دست دعا
آتش آورد برون زهدکهن سالهٔ ما ۵
بر سیهبختی خود ناز دو عالم داریم
سایه دارد مژهات بر سر بنگالهٔ ما ۶
همچو شمع از چمن آیینه ساغر زدهایم
گر رسد رنگ به پرواز شود هالهٔ ما ۷
آب باید شدن از خجلت اظهار آخر
عرقی هستگره در نظر ژالهٔ ما ۸
درنه بیضهٔ افلاک شکافی بیدل
تا بهکام تپشی بالکشد نالهٔ ما ۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۴۷ - میخورد خون نفس اندر دل غم پیشهٔ ما
گوهر بعدی:غزل ۲۴۹ - غنچهسان بیدر است خانهٔ ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.