غزل ۲۰۰ - هرجا روی ای ناله سلامی ببر ازما

هرجا روی ای ناله سلامی ببر ازما
یادش دل ما برد به جای دگر از ما ۱

امید حریف نفس سست عنان نیست
ما را برسانید به او پیشتر از ما ۲

دل را فلک آخر به‌گدازی نپسندید
هیهات چه برسنگ زد این شیشه‌گراز ما ۳

تاکی هوس آوارهٔ پرواز توان زیست
یارب‌که جداکرد سر زیر پر از ما؟ ۴

آیینه به بر غافل از آن جلوه دمیدیم
جز ما نتوان یافت‌کسی را بتر از ما ۵

بی‌پردگی آیینهٔ آثار غنا نیست
عریانی ما برد کلا‌ه وکمر از ما ۶

گوهر ز قناعت‌گره طبع محیط است
ازکس دل پر نیست فلک را مگر از ما ۷

کس آینه بر طاق تغافل نپسندد
از خود نگرفتی خبر ای بیخبر از ما ۸

ما را ز درت جرأت دوری چه خیال است
صد مرحله دوراست درین ره جگراز ما ۹

تا حشر درین بزم محال است توان برد
خلوت زتو و عالم بیرون در از ما ۱۰

عمری‌ست وفا ممتحن ناز و نیاز است
نی تیغ ز دست تو جدا شد نه سر از ما ۱۱

زحمتکش وهمیم چه ادبار و چه اقبال
بیدل نتوان‌گفت شب از ما سحر از ما ۱۲