غزل ۱۳۲ - حیف است‌کشد سعی دگر باده‌کشان را

حیف است‌کشد سعی دگر باده‌کشان را
یاران به خط جام ببندید میان را ۱

ما صافدلان سرشکن طبع درشتیم
بر سنگ ترحم نبود شیشه‌گران را ۲

حسرت همه دم صید خم قامت پیری‌ست
گل در بر خمیازه بود شاخ‌کمان را ۳

غفلت ز سرم باز نگردید چوگوهر
با دیده گره ساخته‌ام خواب گران را ۴

عالم همه یار است تو محجوب خیالی
بند از مژه بردار یقین سازگمان را ۵

آسوده روان جاده تشویش ندارند
منزل طلبی ترک مکن ضبط عنان را ۶

ما و سحر از یک جگر چاک دمیدیم
آهی نکشیدیم‌که نگرفت جهان را ۷

دیدار پرستیم مپرس از رم و آرام
پرواز نگاه است تحیر قفسان را ۸

دل جمع‌کن ازکشمکش دهر برون آ
کاین بحر در آغوش گهر ریخت کران را ۹

گردون همه پرواز و زمین جمله غبار است
منزل بنمایید اقامت‌طلبان را ۱۰

سرمایه چو صبح از دو نفس بیش ندارید
بیهوده براین جنس مچینید دکان را ۱۱

بیدل ز نفسها روش عمر عیان است
نقش قدم از موج بود آب روان را ۱۲