غزل ۱۴۴۶ - گر‌ بی‌دل و‌ بی‌دستم، وز عشق تو پابستم

گَر‌ بی‌دل و‌ بی‌دستَم، وَزْ عشقِ تو پابَستَم
بَسْ بَند که بِشْکَستم، آهسته که سَرمَستم ۱

در مَجْلِسِ حیرانی، جانی­ست مرا جانی
زان شُد که تو می‌دانی، آهسته که سَرمَستم ۲

پیش آی دَمی جانم زین بیشْ مَرَنجانم
ای دِلْبَرِ خَندانم آهسته که سَرمَستم ۳

ساقیِّ میِ جانان بُگْذر زِ گِرانْ جانان
دُزدیده زِ رَهبانان، آهسته که سَرمَستم ۴

رِنْدیّ و چو من فاشی، بر مِلَّتِ قَلّاشی
در پَرده چرا باشی؟ آهسته که سَرمَستم ۵

ای میْ بَتَرم از تو، من باده تَرَم از تو
پُرجوش تَرَم از تو، آهسته که سَرمَستم ۶

از بادهٔ جوشانَم، وَزْ خِرقه فُروشانَم
از یارْ چه پوشانم؟ آهسته که سَرمَستم ۷

تا از خود بُبْریدم من، عشقِ تو بُگْزیدم
خود را چو فَنا دیدم، آهسته که سَرمَستم ۸

هر چند به تَلْبیسَم، در صورتِ قِسّیسَم
نورِ دلِ اِدْریسَم، آهسته که سَرمَستم ۹

در مَذهبِ‌ بی‌کیشان، بیگانگیِ خویشان
با دست بَرِ ایشان، آهسته که سَرمَستم ۱۰

ای صاحِبِ صد دَستان بیگاه شُد، از مَستان
اَحْداث و گِرو بِسْتان، آهسته که سَرمَستم ۱۱