شاعر در این متن از عشق و ستایش معشوق سخن میگوید و از احساسات عمیق خود نسبت به او صحبت میکند. او از جود و بخشش معشوق، زیباییهای او و تأثیرش بر خودش میگوید و احساس میکند که وجودش در پرتو این عشق متحول شده است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی احساسی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیدهی ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۴۲۱ - بیا بشنو که من پیش و پس اسپت چرا گردم
اَزیرا نَعْلِ اسبَت را، به هنگامِ چَرا گردم ۱
امانی از نَدَم دادی، نه لافیدی، نه دَم دادی
زِهی عیسیِّ دَمْ فَردم، زِهی با کَرّو بافَر، دَم ۲
چو دَخلَم از لبی دادی، که پاک آمد زِ بیدادی
کِه داند وسعَتِ خَرجَم؟ کجا گشتهست هر خَر، جَم ۳
چو دیدم داد و جودِ تو، شُدم مَحوِ وجودِ تو
یکی رنگی بَرآوَرْدم که گویی باغ را وَرْدَم ۴
تو داوودِ جوانْمَردی، امامِ قَدِّرِالسَّردی
چو من مَحصونِ آن سَردم، بُرون از گرم و از سَردم ۵
چو عکسِ جَیشِ حُسنِ تو، طِراد آوَرْد بر نَقْشَم
بُرون جَستم زِ فِکْرَت من، نه درعَکسَم، نه در طَرْدَم ۶
خَمُش کُن کَنْدَرین وادی، شرابی بود جاویدی
رَواق و دُردِ او خوردم، که هر دو بود دَرخورْدَم ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.