این شعر از حسرت و درد درونی شاعر سخن میگوید و به دنبال همدردی و همراهی در دنیای پر از غم و جنون میگردد. شاعر از عشق، مستی، و پایداری در برابر سختیها میگوید و در جستجوی معنای عمیقتری در زندگی است.
محتوا شامل مضامین عمیق عرفانی، دردهای درونی، و مفاهیم انتزاعی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و مفاهیم مرتبط با آن، مناسبتر است برای سنین بالاتر.
سیه مست
ناله مستانه دلهای غم پرورد کو؟ ۱
ماه مهر آیین که میزد باده با رندان کجاست
باد مشکین دم که بوی عشق می آورد کو؟ ۲
در بیابان جنون سرگشته ام چون گرد باد
همرهی باید مرا مجنون صحرا گرد کو؟ ۳
بعد مرگم می کشان گویند درمیخانه ها
آن سیه مستی که خم ها را تهی می کرد کو؟ ۴
پبش امواج خوادث پایداری سهل نیست
مرد باید تا نیندیشد ز طوفان مرد کو؟ ۵
دردمندان را دلی چون شمع می باید رهی
گرنه ای بی درد اشک گرم و آه سرد کو؟ ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.